Greft Dağılımı Nasıl Yapılır: Tepe ve Ön Bölge Öncelikleri

Saç ekiminde sonucu belirleyen en kritik adımlardan biri, eldeki greft sayısının saçlı deride hangi bölgelere ve hangi yoğunlukta yerleştirileceğini doğru planlamaktır. Ön bölge ile tepe kısmı aynı şekilde “kapatılması” gereken alanlar değildir; saçların çıkış yönü, açıklığın şekli ve günlük hayatta görünürlük seviyesi farklıdır. Bu nedenle greft dağılımı, yalnızca sayısal bir hesap değil, tasarım ve biyoloji temelli bir karar sürecidir.

Saç Nakli planında greft haritası nasıl çıkarılır?

Greft dağılımı planlaması genellikle üç veriye dayanır: donör kapasitesi (ense ve yanlarda güvenli alan), açıklık alanının ölçümü ve saç tellerinin kalınlık/renk gibi görsel yoğunluğu etkileyen özellikleri. Donör bölgeden alınabilecek greft sayısı kişiden kişiye değişir; bu nedenle “herkese aynı yoğunluk” yaklaşımı gerçekçi değildir. Planlama sırasında saç çizgisi tasarımı, orta alanın desteklenmesi ve tepe bölgesinin gereksinimi ayrı ayrı değerlendirilir.

Ön bölgede amaç, doğal bir saç çizgisi ve yüz çerçevesini oluşturan yumuşak geçişi yakalamaktır. Bu bölgede genellikle tekli greftlerin (içinde tek saç teli bulunan foliküler ünite) daha çok kullanılması, çizginin sert görünmesini azaltabilir. Orta alanda ise yoğunluğu “optik olarak” artıran dağılım ve doğru açılandırma önem kazanır. Tepe bölgesi, girdap (whorl) yapısı nedeniyle farklı yönlerde ekim gerektirir; burada bir noktayı çok yoğun ekmek yerine, daha geniş alana dengeli dağılım daha doğal görünüme katkı sağlayabilir.

Bu makale yalnızca bilgilendirme amaçlıdır ve tıbbi tavsiye olarak değerlendirilmemelidir. Kişisel durumunuza uygun planlama ve tedavi için lütfen nitelikli bir sağlık profesyoneline danışın.

Bölgenizde saç ekimi değerlendirmesinde ön bölge öncelikleri

Bölgenizde saç ekimi seçeneklerini değerlendirirken en çok konuşulan konu “ön çizgi” olsa da, ön bölgenin önceliği her zaman maksimum yoğunluk anlamına gelmez. Ön çizgi; yaş, yüz oranları, mevcut saçların durumu ve gelecekteki dökülme olasılığı ile uyumlu olmalıdır. Çok aşağıdan tasarlanan bir çizgi, ilerleyen yıllarda orta alan ve tepe için greft ihtiyacını artırabilir ve donör kapasitesi üzerinde baskı oluşturabilir.

Ön bölge planlamasında genellikle şu öncelikler öne çıkar: saç çizgisinin doğal dalgalanması (düz bir cetvel gibi olmaması), şakak köşelerinin (temporal açı) abartılmaması ve saçların çıkış açısının başın doğal anatomisine uygun verilmesi. Yoğunluk tarafında ise ilk 1–2 santimetrelik saç çizgisi bandında daha “ince işçilik” gerekir; burada sık ama kontrollü bir yerleşim, daha arkadaki alanlarda ise kademeli geçiş hedeflenir. Böylece hem yakın mesafede doğal görünüm hem de donör greftlerin daha akılcı kullanımı sağlanabilir.

Ayrıca ön bölgeye ekim yapılırken mevcut saçların korunması (özellikle şok dökülme riski) ve ekim kanallarının açılma planı önemlidir. Mevcut saç yoğunluğu iyi olan kişilerde, agresif bir sıklaştırma yerine stratejik aralıklandırma tercih edilebilir. Bu, hem travmayı azaltmaya yardımcı olur hem de ileride gerekebilecek revizyon ya da ek seanslara “greft rezervi” bırakır.

Saç nakli ile tepe (vertex) alanında yoğunluk ve yön yönetimi

Tepe bölgesi, greft dağılımının en çok strateji gerektirdiği alanlardan biridir; çünkü saçların doğal olarak döndüğü girdap yapısı, farklı yönlerde kanal açmayı zorunlu kılar. Tepe açıklığı küçük bile olsa, girdabın merkezinde “boşluk” daha görünür olabilir. Buna karşın tepe, ön bölgeye göre sosyal etkileşim mesafesinde daha az dikkat çeken bir alan olabilir; bu nedenle çoğu planlamada ön bölge önce stabilize edilir, tepe ise kalan greft bütçesine göre ele alınır.

Tepe planında iki kritik karar bulunur: kaç cm² alana ekim yapılacağı ve hangi yoğunluğun hedefleneceği. Tepeyi tamamen kapatmaya çalışmak, özellikle geniş açıklıklarda, donör kapasitesini hızla tüketebilir. Bu nedenle bazı planlarda tepe için “çerçeveleme” yaklaşımı kullanılır: merkezden dışa doğru kontrollü yoğunluk, çevrede mevcut saçlarla uyumlu geçişler ve saç yönlerine sadık bir dağılım. Saç teli kalınlığı, saç rengi ile deri rengi arasındaki kontrast ve kıvırcıklık gibi faktörler, aynı greft sayısıyla daha dolu ya da daha seyrek algılanan bir görüntü oluşturabilir.

Tepe bölgesinde doğal sonuç için açılandırma ve kanalların yönü, sayısal yoğunluk kadar belirleyicidir. Yanlış yönlendirme, tepe girdabının “kırık” görünmesine veya ışık altında yamalı bir etkiye neden olabilir. Bu yüzden tepe, yalnızca “kalan greftleri koyma” alanı olarak değil, başlı başına bir tasarım problemi olarak değerlendirilmelidir.

Sonuç olarak greft dağılımı; ön bölge, orta alan ve tepe arasında denge kurmayı amaçlayan bir planlama işidir. Ön çizgi çoğu kişi için öncelikli olsa da, gelecekteki dökülme olasılığı ve donör kapasitesi hesaba katılmadan yapılan yoğunluk hedefleri sürdürülebilir olmayabilir. Tepe bölgesi ise girdap yapısı ve geniş alan potansiyeli nedeniyle kontrollü hedeflerle planlandığında daha öngörülebilir ve doğal bir görünüm sunabilir.